sty04

Cieszanów Rock Festiwal – subiektywny dzień trzeci.

by Marcin Pachla on Styczeń 4th, 2013 at 12:51
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

cieszanow rock festiwal

Wszystko co dobre, szybko się kończy.

Gdy w Przemyślu, na Wincentiadzie miała wystąpić prawdziwa rockowa gwiazda, pan Zbigniew Wodecki :) ja już byłem w Cieszanowie. Niedziela, choć powitała nas słońcem, to kłębiące się czarne chmury zwiastowały nadchodzący deszcz. Cóż, nawet niebo płacze z powodu zakończenia festiwalu. Za to na festiwalu zagościła telewizja Rzeszów i kamerowała pięknie ten dzień, niestety jak na razie, trafiłem przypadkiem tylko na Lao Che, ale moze się kiedyś doczekamy więcej. Póki co świeciło sobie słoneczko, a ja dotarłem na zespół, który kompletnie powalił mnie na łopatki! Jednym utworem.

 

 

kabanos

Kabanos, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

Pamiętacie filmy Stanisława Barei? W dużym skrócie – smutna, szara rzeczywistość w bardzo śmiesznym, pastiszowym opakowaniu. I gdzieś myśl w głowie – kurcze, to jest najszczersza prawda. Słuchając zespołu Kabanos, ja osobiście mam dokładnie takie same wrażenia. Bo niby wszystko proste, bo mocno przyśmiewcze, ale jednocześnie smutne i prawdziwe. (wiem, wiem – smutne i przyśmiewcze się na pierwszy rzut oka wyklucza – ale czy na pewno?) Ale zostawmy te rozterki natury duchowej – Kabanos daje czadu. Prawdziwego, spontanicznego i szczerego. Muzyka, którą bardzo trudno zdefiniować, w której słychać inspiracje od punku, przez rock i metal, do bardzo alternatywnego wręcz brzmienia. To muzyka, przy której człowiek naprawdę świetnie się bawi – bardzo energetyczna i bardzo, bardzo swieża. Nie znałem tej kapeli, więc nie wiem jaką zagrali set listę, po koncercie nabyłem, drogą zakupu ich album „Kiełbie we łbie” i wiem, że z tego albumu pojawiło się trochę muzyki, zwłaszcza utwór, którym zespół powalił mnie na kolana. I od czasu festiwalu, stał się moją piosenką przewodnią :) (a kto oglądał kiedyś serial Ally McBeal będzie wiedział o co chodzi)


  

Byłbym bardzo niesprawiedliwy, gdybym miał oceniać tę kapelę na podstawie tego jednego utworu i dlatego bardzo Was proszę, abyście również ich nie oceniali po tym jednym utworze. Warto zapoznać się z ich płytami i co najważniejsze, warto udać się na koncert – bo takiej dawki dobrej energii, okraszonej szczyptą inteligentnego humoru i przyprawionej sporą dawką całkiem niezłej muzyki. Zresztą zobaczcie sami – jeden obraz, tysiąc słów.


  

 

Kabanos w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ] | [ you tube ]  

 

lao che

Lao Che, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

O Lao Che za duzo pisać nie trzeba. Moim zdaniem, to swoisty fenomen na polskiej scenie muzycznej. Niby z dala od mainstreamu, ale jednocześnie przebojowo i muzycznie naprawdę genialnie. Miałem już okazję być na ich koncercie w klubie, i wtedy byłem pod ogromnym wrażeniem. Tuż po wydaniu świetnej płyty Gospel, chłopaki na żywo brzmieli jeszcze lepiej. W między czasie pojawiła się płyta Prąd Stały / Prąd Zmienny w której ja osobiście się zakochałem (choć ta płyta nie miała szczególnie dobrej prasy) i po genialnym koncercie akustycznym w Trójce, obiecywałem sobie, że muszę po raz kolejny zobaczyć zespół na żywo. Okazja się trafiła w Cieszanowie. I choć utworów z DC/AC było co kot napłakał, to koncert Lao Che w moim prywatnym rankingu był najlepszy zarówno w ostatnim dniu festiwalu jak i w całym trzydniowym maratonie muzycznym. Bo Lao Che to coś więcej niż świetna muzyka, inteligentne teksty i trudne tematy. Lao Che to pasja. Zaczęli od Astrologa, potem klasyczna mieszanka gospelowo – prądowa, a na koniec powstańcze śpiewanie. To ostatnie zrobiło na mnie kolosalne wrażenie, bo jestem fanem płyty Powstanie Warszawskie i utwory na żywo, wypadają po prostu genialnie.


  

Każdy festiwal ma niestety jedną wadę. Ograniczenia czasowe dla zespołów (no może poza grającymi na końcu) i bardzo tego żałuję, bo chciałbym, by ten koncert trwał o wiele dłużej. Nawet padający deszcz na koniec nie był w stanie zepsuć wrażenia. A odśpiewane z publicznością Hydropiekłowstąpienie oraz Stare Miasto, to po prostu magiczna, cudowna chwila, którą chciałoby się przedłużać w nieskończoność. Bardzo zabrakło mi Dłoni z DC/AC, bardzo zabrakło mi Zrzutów z Powstania Warszawskiego ale i tak to co było, to najlepsze muzyczne zdarzenie na cieszanowskim festiwalu w 2012 roku. Co ciekawe, trafiłem na niezapowiadaną relację z tego koncertu w telewizji Rzeszów w okolicach listopada chyba, szkoda, że nie była zapowiedziana, bo naprawdę jest co oglądać. Mam nadzieję, że będą jakieś powtórki.


  

 

Lao Che w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]  

 

coma

Coma, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

Na koniec zostawiłem sobie jeden z moich ulubionych Polskich zespołów. Choć z żalem muszę stwierdzić, że niestety od moich ostatnich wpisów na temat czerwonej płyty, czy solowych dokonań Roguca, niewiele się zmieniło i chłopaki na razie u mnie nadal są mocno pod kreską. Cieszanowski koncert nie zmienił tego, a jedynie utwierdził w tym przekonaniu. I muszę, po prostu muszę w tym miejscu zapytać wszystkich zachwyconych czerwoną płytą – gdzie jest ta niby świetna Coma? Jeden utwór zagościł na trójkowej Liście Przebojów. Jeden jedyny utwór o którym sam napisałem, że to jest Coma, jakiej chce się słuchać. A gdzie reszta? I mam wrażenie, że chłopaki, może trochę podświadomie, sami wiedzą ze coś jest nie halo. Bo koncert w Cieszanowie, choć w dużej mierze składał się z utworów z czerwonej płyty, to były one mocno przearanżowane, mocno wydłużone i mocno ostrzej zagrane. I choć osobiście uważam, że jest to po trosze kpina ze sluchacza, który nabywając płytę, dostaje, mówiąc kolokwialnie, popłuczyny tego, co zespół jest w stanie normalnie nagrać, to przynajmniej na koncercie, te utwory odrobinę się bronią. Zwłaszcza zagrany jako opener 0Rh+, bo choć i na płycie on się lekko wyróżnia na plus, to jego koncertowa mocno wydłużona wersja, z narastającym klimatem i eksplodującym w finale tłem, to całkiem udana wersja. Potem było gorzej. Jutro, Rudy, Białe krowy, choć również w zmienionych i lekko wydłużonych aranżach nie zachwycają, nie pomoże im niestety najlepsza nawet oprawa świetlna – a ta w przypadku tego koncertu, trzeba przyznać była na najwyższym poziomie. Świetne światła, stroboskopy i lasery. Pod tym względem Coma to dziś czołówka. Także brzmienie było zrealizowane na najwyższym poziomie. Nie, żeby podczas całego festiwalu było kiepsko – wręcz przeciwnie, cały festiwal zasługuje na oklaski za jakość dźwięku, ale podczas koncertu Comy było jeszcze lepiej. Następnie chwila na to co znamy, czyli System, kawałek za którym niespecjalnie przepadam i Skaczemy – no tu wróciła stara dobra Coma. Nie ma chyba osoby, która po tym kawałku nie jest spocona jak szczur. Następnie powrót do czerwonego albumu w postaci Deszczowej Piosenki i Angeli. Niestety powrót niepotrzebny, masakryczny i powiem krótko – słaby. A na koniec Pierwsze wyjście z mroku, oczywiście zaśpiewane z publicznością, Transfuzja – która broni się zawsze, choć przyznam, że bywałem już na koncertach, gdzie brzmiała dużo lepiej i Świeta. I koniec. Cytują mojego kumpla „dupy nie urwało”. A nawet rzekłbym – kicha. Cóż, utwierdziłem się niestety w przekonaniu, że po czerwonej płycie, chłopaki nieprędko dostaną ode mnie jakąkolwiek kasę za koncert, bo nie warto. Chyba, że wrócą do grania jak po Hipertrofii, gdzie potrafiłem pojechać ponad 350 km, żeby ich zobaczyć na koncercie. 7 razy :)


 

I jeszcze dwa słowa na koniec. Podczas koncertu nad Cieszanowem przeszło oberwanie chmury i zostali tylko najwytrwalsi fani, którzy aż dziw bierze, nie pochorowali się po tym, dlatego panowie z zespołu – warto chyba nie zwlekać z pojawieniem się na scenie, warto mieć jakiś szacunek dla swoich fanów i nie gwiazdorzyć, gdy z nieba leje deszcz, a Wy czekacie 15 minut, mimo, że wszystko jest gotowe. Nie ładnie moim zdaniem i tyle.

Coma w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]  

Pełny Line-Up trzeciego dnia festiwalu:

15:00 – 15:30 – Laureat przeglądu
16:00 – 17:00 – Kabanos
17:30 – 18:10 – Kuki Pau
18:40 – 19:55 – Farben Lehre
20:20 – 21:35 – Lao Che
22:00 – 23:15 – Coma
23:45 – 01:00 – Indios Bravos 

Podsumowując tę trzydniową imprezę muzyczną, muszę napisać, że bardzo się cieszę, że jest w regionie takie wydarzenie. Świetna atmosfera, bardzo dobre zespoły, atrakcyjne ceny i dużo dobrej muzyki – czy trzeba coś więcej, aby dobrze pożegnać wakacje? Kibicuje organizatorom, żeby wytrwali w tym co robią, żeby ten festiwal trwał jak orkiestra Owsiaka – do końca świata i o jeden dzień dłużej, marzę sobie, że w tym roku znów uda mi się tam spędzić trzy dni z muzyką i mam głęboką nadzieję, że władze miasta Przemyśla, kiedyś w końcu wezmą przykład z Cieszanowa i pozwolą nam się cieszyć muzyką i atmosferą takich koncertów u nas w mieście, zamiast robić konkurencyjną Wincentiadę w tym samym czasie i zapraszać na nią Zbigniewa Wodeckiego (i absolutnie nie mam nic do pana Wodeckiego) – bo w ten sposób nie zatrzymają ciągłego odpływu młodych z naszego miasta.


  

Na koniec pragnę gorąco podziękować organizatorom festiwalu, a zwłaszcza panu Wojciechowi Swizdorowi za umożliwienie mi bycia na festiwalu trochę od wewnątrz, mojej firmie a zwłaszcza mojej szefowej pani Joannie Gajewskiej, że pozwoliła mi połączyć pracę z pasją i a także wszystkim czytelnikom mojego bloga – za to że jesteście i czytacie. Mam nadzieję, że w kolejnym ro(c)ku będziecie również.

/< ! ^' "|" @

 

 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , , ,
1 Comment
sty04

Cieszanów Rock Festiwal – subiektywny dzień trzeci.

by Marcin Pachla on Styczeń 4th, 2013 at 12:51
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

cieszanow rock festiwal

Wszystko co dobre, szybko się kończy.

Gdy w Przemyślu, na Wincentiadzie miała wystąpić prawdziwa rockowa gwiazda, pan Zbigniew Wodecki :) ja już byłem w Cieszanowie. Niedziela, choć powitała nas słońcem, to kłębiące się czarne chmury zwiastowały nadchodzący deszcz. Cóż, nawet niebo płacze z powodu zakończenia festiwalu. Za to na festiwalu zagościła telewizja Rzeszów i kamerowała pięknie ten dzień, niestety jak na razie, trafiłem przypadkiem tylko na Lao Che, ale moze się kiedyś doczekamy więcej. Póki co świeciło sobie słoneczko, a ja dotarłem na zespół, który kompletnie powalił mnie na łopatki! Jednym utworem.

 

 

kabanos

Kabanos, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

Pamiętacie filmy Stanisława Barei? W dużym skrócie – smutna, szara rzeczywistość w bardzo śmiesznym, pastiszowym opakowaniu. I gdzieś myśl w głowie – kurcze, to jest najszczersza prawda. Słuchając zespołu Kabanos, ja osobiście mam dokładnie takie same wrażenia. Bo niby wszystko proste, bo mocno przyśmiewcze, ale jednocześnie smutne i prawdziwe. (wiem, wiem – smutne i przyśmiewcze się na pierwszy rzut oka wyklucza – ale czy na pewno?) Ale zostawmy te rozterki natury duchowej – Kabanos daje czadu. Prawdziwego, spontanicznego i szczerego. Muzyka, którą bardzo trudno zdefiniować, w której słychać inspiracje od punku, przez rock i metal, do bardzo alternatywnego wręcz brzmienia. To muzyka, przy której człowiek naprawdę świetnie się bawi – bardzo energetyczna i bardzo, bardzo swieża. Nie znałem tej kapeli, więc nie wiem jaką zagrali set listę, po koncercie nabyłem, drogą zakupu ich album „Kiełbie we łbie” i wiem, że z tego albumu pojawiło się trochę muzyki, zwłaszcza utwór, którym zespół powalił mnie na kolana. I od czasu festiwalu, stał się moją piosenką przewodnią :) (a kto oglądał kiedyś serial Ally McBeal będzie wiedział o co chodzi)


  

Byłbym bardzo niesprawiedliwy, gdybym miał oceniać tę kapelę na podstawie tego jednego utworu i dlatego bardzo Was proszę, abyście również ich nie oceniali po tym jednym utworze. Warto zapoznać się z ich płytami i co najważniejsze, warto udać się na koncert – bo takiej dawki dobrej energii, okraszonej szczyptą inteligentnego humoru i przyprawionej sporą dawką całkiem niezłej muzyki. Zresztą zobaczcie sami – jeden obraz, tysiąc słów.


  

 

Kabanos w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ] | [ you tube ]  

 

lao che

Lao Che, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

O Lao Che za duzo pisać nie trzeba. Moim zdaniem, to swoisty fenomen na polskiej scenie muzycznej. Niby z dala od mainstreamu, ale jednocześnie przebojowo i muzycznie naprawdę genialnie. Miałem już okazję być na ich koncercie w klubie, i wtedy byłem pod ogromnym wrażeniem. Tuż po wydaniu świetnej płyty Gospel, chłopaki na żywo brzmieli jeszcze lepiej. W między czasie pojawiła się płyta Prąd Stały / Prąd Zmienny w której ja osobiście się zakochałem (choć ta płyta nie miała szczególnie dobrej prasy) i po genialnym koncercie akustycznym w Trójce, obiecywałem sobie, że muszę po raz kolejny zobaczyć zespół na żywo. Okazja się trafiła w Cieszanowie. I choć utworów z DC/AC było co kot napłakał, to koncert Lao Che w moim prywatnym rankingu był najlepszy zarówno w ostatnim dniu festiwalu jak i w całym trzydniowym maratonie muzycznym. Bo Lao Che to coś więcej niż świetna muzyka, inteligentne teksty i trudne tematy. Lao Che to pasja. Zaczęli od Astrologa, potem klasyczna mieszanka gospelowo – prądowa, a na koniec powstańcze śpiewanie. To ostatnie zrobiło na mnie kolosalne wrażenie, bo jestem fanem płyty Powstanie Warszawskie i utwory na żywo, wypadają po prostu genialnie.


  

Każdy festiwal ma niestety jedną wadę. Ograniczenia czasowe dla zespołów (no może poza grającymi na końcu) i bardzo tego żałuję, bo chciałbym, by ten koncert trwał o wiele dłużej. Nawet padający deszcz na koniec nie był w stanie zepsuć wrażenia. A odśpiewane z publicznością Hydropiekłowstąpienie oraz Stare Miasto, to po prostu magiczna, cudowna chwila, którą chciałoby się przedłużać w nieskończoność. Bardzo zabrakło mi Dłoni z DC/AC, bardzo zabrakło mi Zrzutów z Powstania Warszawskiego ale i tak to co było, to najlepsze muzyczne zdarzenie na cieszanowskim festiwalu w 2012 roku. Co ciekawe, trafiłem na niezapowiadaną relację z tego koncertu w telewizji Rzeszów w okolicach listopada chyba, szkoda, że nie była zapowiedziana, bo naprawdę jest co oglądać. Mam nadzieję, że będą jakieś powtórki.


  

 

Lao Che w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]  

 

coma

Coma, Cieszanów Rock Festiwal, 26.08.2012r

Na koniec zostawiłem sobie jeden z moich ulubionych Polskich zespołów. Choć z żalem muszę stwierdzić, że niestety od moich ostatnich wpisów na temat czerwonej płyty, czy solowych dokonań Roguca, niewiele się zmieniło i chłopaki na razie u mnie nadal są mocno pod kreską. Cieszanowski koncert nie zmienił tego, a jedynie utwierdził w tym przekonaniu. I muszę, po prostu muszę w tym miejscu zapytać wszystkich zachwyconych czerwoną płytą – gdzie jest ta niby świetna Coma? Jeden utwór zagościł na trójkowej Liście Przebojów. Jeden jedyny utwór o którym sam napisałem, że to jest Coma, jakiej chce się słuchać. A gdzie reszta? I mam wrażenie, że chłopaki, może trochę podświadomie, sami wiedzą ze coś jest nie halo. Bo koncert w Cieszanowie, choć w dużej mierze składał się z utworów z czerwonej płyty, to były one mocno przearanżowane, mocno wydłużone i mocno ostrzej zagrane. I choć osobiście uważam, że jest to po trosze kpina ze sluchacza, który nabywając płytę, dostaje, mówiąc kolokwialnie, popłuczyny tego, co zespół jest w stanie normalnie nagrać, to przynajmniej na koncercie, te utwory odrobinę się bronią. Zwłaszcza zagrany jako opener 0Rh+, bo choć i na płycie on się lekko wyróżnia na plus, to jego koncertowa mocno wydłużona wersja, z narastającym klimatem i eksplodującym w finale tłem, to całkiem udana wersja. Potem było gorzej. Jutro, Rudy, Białe krowy, choć również w zmienionych i lekko wydłużonych aranżach nie zachwycają, nie pomoże im niestety najlepsza nawet oprawa świetlna – a ta w przypadku tego koncertu, trzeba przyznać była na najwyższym poziomie. Świetne światła, stroboskopy i lasery. Pod tym względem Coma to dziś czołówka. Także brzmienie było zrealizowane na najwyższym poziomie. Nie, żeby podczas całego festiwalu było kiepsko – wręcz przeciwnie, cały festiwal zasługuje na oklaski za jakość dźwięku, ale podczas koncertu Comy było jeszcze lepiej. Następnie chwila na to co znamy, czyli System, kawałek za którym niespecjalnie przepadam i Skaczemy – no tu wróciła stara dobra Coma. Nie ma chyba osoby, która po tym kawałku nie jest spocona jak szczur. Następnie powrót do czerwonego albumu w postaci Deszczowej Piosenki i Angeli. Niestety powrót niepotrzebny, masakryczny i powiem krótko – słaby. A na koniec Pierwsze wyjście z mroku, oczywiście zaśpiewane z publicznością, Transfuzja – która broni się zawsze, choć przyznam, że bywałem już na koncertach, gdzie brzmiała dużo lepiej i Świeta. I koniec. Cytują mojego kumpla „dupy nie urwało”. A nawet rzekłbym – kicha. Cóż, utwierdziłem się niestety w przekonaniu, że po czerwonej płycie, chłopaki nieprędko dostaną ode mnie jakąkolwiek kasę za koncert, bo nie warto. Chyba, że wrócą do grania jak po Hipertrofii, gdzie potrafiłem pojechać ponad 350 km, żeby ich zobaczyć na koncercie. 7 razy :)


 

I jeszcze dwa słowa na koniec. Podczas koncertu nad Cieszanowem przeszło oberwanie chmury i zostali tylko najwytrwalsi fani, którzy aż dziw bierze, nie pochorowali się po tym, dlatego panowie z zespołu – warto chyba nie zwlekać z pojawieniem się na scenie, warto mieć jakiś szacunek dla swoich fanów i nie gwiazdorzyć, gdy z nieba leje deszcz, a Wy czekacie 15 minut, mimo, że wszystko jest gotowe. Nie ładnie moim zdaniem i tyle.

Coma w sieci:

[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]  

Pełny Line-Up trzeciego dnia festiwalu:

15:00 – 15:30 – Laureat przeglądu
16:00 – 17:00 – Kabanos
17:30 – 18:10 – Kuki Pau
18:40 – 19:55 – Farben Lehre
20:20 – 21:35 – Lao Che
22:00 – 23:15 – Coma
23:45 – 01:00 – Indios Bravos 

Podsumowując tę trzydniową imprezę muzyczną, muszę napisać, że bardzo się cieszę, że jest w regionie takie wydarzenie. Świetna atmosfera, bardzo dobre zespoły, atrakcyjne ceny i dużo dobrej muzyki – czy trzeba coś więcej, aby dobrze pożegnać wakacje? Kibicuje organizatorom, żeby wytrwali w tym co robią, żeby ten festiwal trwał jak orkiestra Owsiaka – do końca świata i o jeden dzień dłużej, marzę sobie, że w tym roku znów uda mi się tam spędzić trzy dni z muzyką i mam głęboką nadzieję, że władze miasta Przemyśla, kiedyś w końcu wezmą przykład z Cieszanowa i pozwolą nam się cieszyć muzyką i atmosferą takich koncertów u nas w mieście, zamiast robić konkurencyjną Wincentiadę w tym samym czasie i zapraszać na nią Zbigniewa Wodeckiego (i absolutnie nie mam nic do pana Wodeckiego) – bo w ten sposób nie zatrzymają ciągłego odpływu młodych z naszego miasta.


  

Na koniec pragnę gorąco podziękować organizatorom festiwalu, a zwłaszcza panu Wojciechowi Swizdorowi za umożliwienie mi bycia na festiwalu trochę od wewnątrz, mojej firmie a zwłaszcza mojej szefowej pani Joannie Gajewskiej, że pozwoliła mi połączyć pracę z pasją i a także wszystkim czytelnikom mojego bloga – za to że jesteście i czytacie. Mam nadzieję, że w kolejnym ro(c)ku będziecie również.

/< ! ^' "|" @

 

 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , , ,
1 Comment
lis16

Odyssey of dreams

by Marcin Pachla on Listopad 16th, 2012 at 16:51
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

mono

Mono w Basenie.

Z zespołami post-rockowymi najczęściej jest tak, że posiadają nazwę długą tak, że nie mieści się na okładce płyty, a tytuły utworów są równie długie i skomplikowane, żeby od razu wiadomo było z jakim gatunkiem muzycznym mamy do czynienia. Idąc na koncert takiej kapeli warto:

 

  • a) Przed koncertem wprowadzić się w trans za pomocą dowolnych używek do picia lub palenia, podczas koncertu mieć zamknięte oczy i bujać się w rytm ogarniającej nas ściany gitarowego grania, po koncercie długo stać w tym samym miejscu, czekając aż ochrona delikatnie da nam do zrozumienia, że klub już jest zamykany :)
  • b) Przed koncertem słuchać każdej post-rockowej kapeli jaka istnieje, podczas koncertu usiąść wygodnie z piwkiem i starać się dostrzec i usłyszeć różnice pomiędzy tym czego słuchaliśmy przed koncertem, do aktualnie granego. Po koncercie znów słuchać każdej innej post-rockowej kapeli utwierdzając się w przekonaniu, że każda jest inna :)

Oczywiście podział ten należy traktować z przymrużeniem oka, zwłaszcza gdy trafimy na występ Mono czy Sigur Ros. A mi ostatnio udało się być na tym pierwszym zespole. 

 

mono w basenieMono, Warszawa, Basen (dawniej CBA – Centralny Basen Artystyczny), 13.11.2012r.

Wyjazd na Mono, choć bardzo chciałem – spadł na mnie dość nieoczekiwanie, za sprawą pracy i służbowej podróży do Warszawy. Na koncert dojechałem dość późno, praktycznie udało mi się wejść z pierwszymi dźwiękami Legend i od razu z marszu zostałem oczarowany muzyką. Zresztą sam Basen to miejsce urzekające, na dodatek świetne nagłośnienie i niewielka ilość osób, spowodowała, że odbiór muzyki był przez to dużo bardziej intensywny a doznania zwielokrotnione. I choć scenografia wyglądała dość surowo, bo na scenie oprócz czwórki muzyków (w tym trzech w pozycji siedzącej) rzucał się w oczy wielki gong, to nie przeszkadzało to w odbiorze muzyki a raczej jeszcze bardziej ją podkreślało. Bo słuchając Mono na żywo miało się wrażenie, ze właśnie jesteśmy w filharmonii, gdzie orkiestra symfoniczna przy użyciu instrumentów rockowych wykonuje najpiękniejszą rockową symfonię, w każdym utworze budując napięcie od delikatnego, lekko ambientowego klimatu z delikatnym brzmieniem instrumentów do wielkiego finału w którym kakofonia dźwięków i mocne brzmienie a także głośność muzyki powodowała autentyczne ciarki na plecach. I tylko szybki rzut okiem na scenę co chwilę upewniał nas, że są tam jedynie czterej muzycy, skupieni ale i bardzo ekspresyjni w kluczowych momentach. Jak się można było spodziewać, zagrano głównie materiał z płyty For My Parents, zwłaszcza ponad 14 minutowa suita Unseen Harbor zagrana na żywo z każdą częścią utworu z minuty na minutę rozbrzmiewała z coraz większą siłą by w finale zabrzmieć wręcz monumentalnie i epicko. Ale nie zabrakło również utworów z innych płyt. Moonlight z albumu You Are There uraczył widzów potężną ścianą gitarowego grania, po zakończeniu której miało się wrażenie, że na chwilę straciliśmy słuch. Za to Sabbath z One Step More and You Die wyciszył i ukoił lekko atmosferę. I nawet krótkie chwile przerwy między utworami, wypełnione gromkimi brawami publiczności, nie spowodowały u muzyków ani jednego gestu w stronę publiczności. Skupienie, emocje płynące z muzyki i od czasu do czasu basistka zmieniająca gitarę na fortepian – to wszystko, czego świadkami byliśmy na scenie. I naprawdę miało się wrażenie wielkiej intymności, uczestnictwa w misterium, gdzie kompletnie bez słów czy gestów, wszyscy w tym samym momencie byliśmy w tych samych miejscach, zabrani w podróż poprzez dźwięki instrumentów. Zjednoczeni w muzyce. Wiem, że brzmi to być może banalnie, ale tak właśnie się czułem. I nawet monumentalne finały utworów, które na żywo brzmiały jeszcze mocniej i jeszcze głośniej, w żaden sposób nie wpływały na stan nirwany trwający podczas całego koncertu. Na koniec zabrzmiały Ashes In The Snow oraz Everlasting Light z albumu Hymn To The Immortal Wind i było to prawdziwe ukoronowaniem wieczoru. Powolne wyciszenie i uspokojenie emocji w majestatycznym rytmie i dostojnym klimacie. Zespół bez słowa zszedł ze sceny i mimo długich i gromkich braw nie wyszedł więcej. Są takie koncerty czasem, że wystarczy najciemniejszy kąt i muzyka płynąca w przestrzeń by były one najintymniejszymi i najbardziej emocjonalnymi koncertami. Tak właśnie było z koncertem Mono. I choć nie mieliśmy na tym koncercie skrzypków czy wiolonczelistów, nie było tez dyrygenta… w rzeczywistości było tam coś więcej niż gra symfoniczna – była post-rockowa melancholia, szorstkość gitar i moc ścian dźwięku, była podróż emocjonalna w głąb siebie, w zakamarki ludzkiego umysłu wyzwolona majestatyczną muzyką i pewną transparentnością muzyków. I nie do końca da się to opisać słowami – w takim koncercie po prostu choć raz w życiu należy uczestniczyć, żeby to poczuć i doświadczyć. I naprawdę ciężko wrócić po takim koncercie do rzeczywistości. I na koniec jeszcze jedna charakterystyczna rzecz – światła na scenie zawsze były w jednym kolorze i do tego dopasowywało się oświetlenie w klubie. Jak scena była oświetlona na niebiesko to cały klub również był oświetlony na niebiesko, jak na zielono – to całość na zielono. Po prostu prawdziwe Mono.


 


 

Mono w sieci:
[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]

 

 

/< ! ^’ "|" @

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , ,
 Comment 
paź18

Cieszanów Rock Festiwal – subiektywny dzień drugi.

by Marcin Pachla on Październik 18th, 2012 at 18:00
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

cieszanow rock festiwal 2012

Cieeeeeszanóóóóóów dzień drugi. Czadowo.

Sobota przywitała wszystkich nadal piękną pogodą (było zamówienie ponoć) i dużo bardziej napiętym harmonogramem. Zresztą do harmonogramu lekko bym się doczepił. Moim zdaniem upychanie takiej ilości wykonawców i kończenie koncertów grubo po godzinie drugiej w nocy mija się z celem, zwłaszcza gdy typowych headlinerów jest kilku. Może czas na małą scenę w Cieszanowie w przyszłym „rocku”? Zwłaszcza gdy wykonawcy są bardzo energetyczni. Temat do przemyśleń dla organizatorów. No ale wiadomo, że gwiazdą wieczoru miał być jedyny koncert w Polsce legendy punka, zespołu Exploited. I gwiazdą był bez wątpienia, choć nie tylko on.

 

Kukiz i Piersi, Cieszanów Rock Festiwal, 25.08.2012r.

Bardzo obawiałem się tego koncertu. Powodów miałem kilka. Pierwszy, że mają wyjątkowo trudne zadanie występując przed gwiazdą wieczoru. Drugi, to Paweł Kukiz, jakoś od czasu jak zaniechał spożywania związku chemicznego o pięknym wzorze C2H5OH, jego poglądy i związane z tym wypowiedzi publiczne, w moim osobistym odczuciu, świadczyły o tym, ze ów związek jest jednak do życia niezbędny, gdyż bez niego, człowiek zwyczajnie głupieje. I bałem się, że zamiast fajnego koncertu, będziemy mieli manifestację polityczną. Trzecim powodem było to, że przed nimi występowało wiele świetnych kapel, których co prawda nie opisuję, ale które mogły naprawdę zmęczyć nawet najtwardszych festiwalowiczów. I na szczęście moje obawy rozwiały się jak „sen jaki złoty” bo występ Piersi, zgromadził prawie tyle samo osób co dzień wcześniej Luxtorpeda, a Kukiz zaniechał manifestowania swoich poglądów politycznych a zajął się śpiewaniem, po prostu, co wyszło wszystkim na zdrowie. Zwłaszcza, że zespół zaprezentował typowy the Best of z wszystkich swoich płyt. A tych utworów, które przez te wszystkie lata, zapadły nam w pamięć jest naprawdę dużo. Od pierwszej płyty z 1992 roku z której to prawie wszystkie piosenki stały się przebojami (Kujawiak, Nie bój się Jonek…, Jestem ajron men, Rezerwa, Silesian song, Idą chłopcy, Miła), przez My już są Amerykany (Satany, Ułani, On nie jest cham, Rodzina słowem silna, Leżę, My już są Amerykany) oraz Powrót do raju (Bolszewicy na mszy, czyli pieśń o cudownym nawróceniu, Do Warszawy jadą pany, Będziemy piwo pić, Maryna, Jestem ajron men, Zośka) aż po Pieśni ojczyźniane (Policja, Lecą bociany, Młode Tłoki, Rowerek). Taki zestaw po prostu był skazany na sukces. A genialnie bawiąca się publiczność, śpiewająca razem z Kukizem te wszystkie przeboje jest najlepszym tego dowodem – co zresztą bardzo mnie zdziwiło, bo spora jej część w 1992 roku nie była najprawdopodobniej jeszcze na świecie. Pod koniec koncertu zaś, napływ ludzi przybywających na koncert Exploited spowodował dość znaczny ścisk nawet w sporym oddaleniu od sceny. Brawo Piersi, brawo Cieszanów. Brawo Paweł – choć nie oparł nie wygłoszenia króciutkiej agitki, ale było to raz, nienachlanie i ze smakiem. I prawdę powiedziawszy po ostatniej jego inicjatywie (zmieleni.pl) aż żałuję, że nie było więcej na ten temat i zabrakło utworów z najnowszej jego płyty. Ale koncert ze wszechmiar udany i polecam wszystkim, którzy byli świadkami eksplozji Piersi w latach 90, aby wybrali się na ich koncert, wrażenia murowane. 


 

Kukiz i Piersi w sieci:
[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]

 

the exploited

The Exploited, Cieszanów Rock Festiwal, 25.08.2012r.

Gdy stoisz na koncercie, a obok Ciebie pojawiają się osoby w podartych naćwiekowanych skórach, w wąziutkich spodniach w paski i z fantazyjnymi kolorowymi fryzurami, na których przygotowanie zużyto wiele godzin i ton lakieru (cukru?) – to wiedz, że coś się dzieje. I w zasadzie tym błyskotliwym wstępem powinienem zakończyć relację z koncertu Exploited. Bo o czym ma pisać osoba, która ani nigdy punkiem się specjalnie nie interesowała (jakoś w młodości ominęła mnie ta przyjemność) ani nie słuchała (o Exploited wiem tyle, że swego czasu mnóstwo ludzi nosiło wpięte w ubrania ich znaczki)? Wszystko co bym o tym napisał, byłoby zwyczajną profanacją dla znawców. Więc ogranicze się do kilku kwestii. Taki tłum na festiwalu jak podczas ich występu – nie wydarzył się już nigdy, ani przedtem, ani potem, przynajmniej podczas tej edycji. Punks not dead chciałoby się krzyknąć. Nigdy też nie widziałem (ale co ja tam widziałem) tak pokojowo i zabawowo nastawionej subkultury jak podczas tego koncertu. Pogo, które odbywało się pod sceną, było chyba najbezpieczniejszym pogo, i choć nie odważyłem się w nim uczestniczyć (wybaczcie, ale nie ten wiek i masa) to aż zazdrościłem uczestnikom – musiało być bosko. I wreszcie muzyka, której fanem nie jestem, ale która wcale się nie zestarzała, które porywa nawet takich laików jak mnie i która łączy a nie dzieli, mimo wyrazistości czy dość surowego brzmienia. To wszystko co mogę o tyum koncercie napisać. Niech przemówią obrazy i dźwięki.




The Exploited w sieci:
[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]

 

decapitated

Decapitated, Cieszanów Rock Festiwal, 25.08.2012r.

Niestety po tak potężnej dawce energii i o tak później porze występ Decapitated odbył się, można rzec, w bardzo kameralnym gronie, a szkoda, bo to powinien być jeden z headlinerów tego festiwalu. Jednak późna pora, hektolitry wypitego piwa oraz występ Exploited sprawił, że na ich koncercie pozostali najtwardsi hardkorzy. I wiem, że narażam się w tym momencie na zarzut hipokryzji, bo wielokrotnie pisałem, że wszelkie odmiany metalu są dla mnie za „ciężkie” to oddać honor zespołowi muszę, bo udowadniają swoim występem, że Polska metalem stoi… i nie tylko miedzią z KGHiM. Zresztą losy tego krośnieńskiego zespołu wcale nie były takie różowe, w 2007 roku umiera na skutek wypadku młody obiecujący perkusista Witold „Vitek” Kiełtyka, 23 letni założyciel zespołu. Akurat w momencie, gdy zespół podpisywał kontrakt płytowy. Do dziś dnia można kupić specjalne koszulki, z których dochód przekazywany jest jego rodzinie. Na szczęście zespół się odrodził i tuż przed festiwalem wydał 5 płytę, potwierdzając tym samym że należy do absolutnej czołówki tego gatunku w Polsce i na świecie. I choć dla mnie było stanowczo za ciężko i za głośno, to nie sposób odmówić zespołowi swego rodzaju wirtuozerii. Złożoność i długość utworów jest zaś taka, że nie powstydziłby się tego, żaden progresywnie grający zespół. Pozostaje mi jedynie życzyć miłośnikom takich brzmień, że w kolejnych edycjach festiwalu, nie dość, że znajdzie się miejsce na Decapitated w lineupie, to przy okazji będą występować w zdecydowanie lepszej godzinie, jak prawdziwy headliner.



Decapitated w sieci:
[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ]

 

Pełny Line-Up drugiego dnia festiwalu:
15:00 – 15:35 – Clockwork Mind
16:05 – 16:45 – Mortuum
17:15 – 18:00 – Fuera Fondo
18:30 – 19:15 – Ludzie Mili
19:45 – 20:45 – Apteka
21:15 – 22:30 – Kukiz i Piersi
23:00 – 00:30 – The Exploited
01:00 – 02:00 – Decapitated

Ciąg dalszy nastąpi.

/< ! ^’ "|" @

 

 

 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , , ,
1 Comment
sie29

Cieszanów Rock Festiwal – subiektywny dzień pierwszy.

by Marcin Pachla on Sierpień 29th, 2012 at 17:46
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

cieszanow rock festiwal 2012

Cieszaaaaaaaaaaaaaanóóóóóóóóóóóów. Czyli czas start!

O tym, że Podkarpacie należy do Polski „Z” nie muszę nikogo przekonywać. Wystarczy popatrzeć choćby na wskaźniki bezrobocia, lub średnią płacę w tym rejonie kraju. O tym, że na Podkarpaciu łatwiej o festyn z okazji Dnia Pieroga, niż o porządne rockowe granie, również nikogo przekonywać nie trzeba, po części mają na to wpływ powyższe wskaźniki, a po części niestety to, że z Podkarpacia jest chyba największy odpływ ludzi młodych w rejony kraju gdzie perspektywy są odrobinę lepsze. Ale o tym, że na Podkarpaciu wyrasta jeden z najlepszych festiwali rockowych w naszym kraju zapewne niewielu z Was wie! A ostatni weekend sierpnia zarezerwowany jest na prawdziwe rockowe wydarzenie w skali mikro jak i makro. Bo na trzy dni malutkie miasteczko Cieszanów zamienia się w rockową stolicę Polski. I nie w tym absolutnie nic z przesady. Polecam zapoznanie się z oficjalną stroną festiwalu oraz profilem na facebooku. Miałem okazję być już na tym festiwalu, gdy nazywał się on jeszcze Breakout Festiwal i już wtedy zachwyciła mnie atmosfera, lineup i niezwykle tanie piwo, w porównaniu do innych takich wydarzeń w Polsce. Jednak tegoroczna edycja festiwalu przebiła moim skromnym zdaniem wszystko co do tej pory tam się działo. Ponad 130 zespołów zgłoszonych do przeglądu młodych kapel, Imponującej wielkości miasteczko namiotowe, genialny lineup z legendą punka The Exploited i wreszcie jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna atmosfera, takie pomieszanie senności podkarpackiej, z energia rockowej muzyki. To musiało przynieść efekty, w postaci 20 tysięcy sprzedanych wejściówek przez trzy dni festiwalowe. Ale dość o festiwalu, jeśli Was jeszcze nie zachęciłem do odwiedzin, to już mi się to nie uda, powiem tylko tyle: naprawdę warto. Ja natomiast postaram się Wam opisać kilka niezapomnianych momentów z tegorocznej edycji festiwalu. A na pierwszy ogień ukraiński zespół Hell On.

hell on

Hell On, Cieszanów Rock Festiwal, 24.08.2012r.

Dlaczego postanowiłem opisać ten zespół akurat? Dwa względy przeze mnie przemawiały. Po pierwsze – Muzyka. Ten trashowy zespół z Zaporoża zachwycił mnie zarówno pod względem muzycznym jak i technicznym. Świetne trashowe granie, z dobrymi melodiami, niezłym wokalem i z dwiema gitarami solowymi to naprawdę uczta dla fana takiej muzyki. Dwa słowa o zespole, bo szerszej publiczności na pewno nie jest znany. To już prawdziwi wyjadacze, bo istnieją od 2005 roku i na koncie mają wydane 4 LP i 3 EP! Zespół tworzy piątka muzyków:

Alexander Baev – vocal
Aleksey “Hellion” Pasko – guitars
Antony "Tony Alien" Vorozhzov – guitars
Alexander “Nemec” Sitalo – bass
Oleg “Leshij” Talanov – drums

A ich muzyka miejscami przypomina Slayera a miejscami Machine Head, ale ma w sobie to „wymiatające” coś, co na koncertach jest świetnie wyczuwalne i zauważalne. Żałuję, że nie znam kompletnie zespołu i nie wiem co zagrali w secie, ale wiem jedno, dzika stopa, strzelający wokal i nie zawaham się użyć tego słowa, „zapierdalające” gitary, to wizytówka zespołu. Szczególnie zapowiedziany kawałek, Wake UP to esencja trashowego grania i aż żal we mnie wzbiera na fakt, że moje włosy nie mają odpowiedniej długości, by wraz z kolesiami z zespołu pomachać nimi w rytm muzyki. Drugim powodem, dla którego postanowiłem napisać o tym właśnie zespole, jest fakt, jak niewiele trzeba do pojednania Polski i Ukrainy. A wręcz powiem to otwarcie, nie potrzeba polityków, historyków, czy innej maści „yków”. Wystarczy świetna muzyka , która łączy, zamiast dzielić, która jednoczy i która wszystko wybacza. Bo podczas występu Hell On nie liczyło się skąd jest zespół (choć sami wielokrotnie o tym przypominali), nie liczyło się gdzie grają (choć i o tym również wielokrotnie wspominali) – liczyła się dobra muzyka, zabawa i atmosfera. I tak właśnie powinno następować każde pojednanie, jeśli takowe jest potrzebne, zwłaszcza tu, na Podkarpaciu, gdzie w pamięci ludzi są ciągle jeszcze pewne fakty, o których zapominać nie wolno, ale też nie wolno pozwolić, aby one dzieliły. To najlepszy sposób i chyba jedyny prawdziwy i autentyczny. Ok. Dość patosu. Posłuchajcie sami.


 

Hell On w sieci:
[ my space ]

 

luxtorpeda

Luxtorpeda, Cieszanów Rock Festiwal, 24.08.2012r.

W zasadzie to pierwszy dzień festiwalu należał do Luxtorpedy. Większość ludzi przybyłych na festiwal, na ten właśnie zespół nastawiała się pierwszego dnia. Prawdę powiedziawszy, do tego koncertu, dziwiłem się trochę fenomenowi Luxtorpedy. Bo niby czym tu się zachwycać? Podstarzały rockman, próbujący ewangelizować, a jednocześnie stanowczo się od tego odcinający? Raper, którego nie chcą słuchać na ulicy? Czy granie w stylu POD? A jednak już od przerwy technicznej przed Luxtorpedą wyczuwało się ogromne podniecenie. Macie tak czasami? Stoicie i czekacie na koncert, jesteście sceptyczni dość, ale wokół panuje taka atmosfera podniecenia, ze i Wam się ono udziela? Ja tak właśnie miałem. Zwłaszcza, gdy Litza dokonując próby mikrofonów rozpoczął dialog z publicznością, który trwał do samego końca koncertu. Swoją drogą czapki z głów, dla tego front mana. Luz, zero gwiazdorstwa, cierpliwość i humor. Zaczęli od Hymnu, czyli niekwestionowanego przeboju z najnowszej płyty, odśpiewanego wraz z publicznością. Choć w zasadzie cały koncert był odśpiewany z publicznością. Mówią, że Coma to sekta… Luxtorpeda, moim skromnym zdaniem jest dokładnie taką samą sektą. I oczywiście piszę to w dobrym tego słowa znaczeniu. Następnie dwa splity: Fanatycy + Raus oraz Mowa Trawa + Pies. I muszę przyznać, że zespół na żywo, to jest potężna dawka wysokoenergetycznej muzyki. Brzmienie fantastyczne. Wokalizy genialne. I to tempo… umarłego z trumny ruszy. Nie zabrakło smaczków koncertowych, z powodu których występy Luxtorpedy są właśnie takie niepowtarzalne. Pierwszy przy utworze Za Wolność (zresztą moim ulubionym z pierwszej płyty) przed którym Litza poprosił o wygaszenie wszystkich świateł, a publiczność zaświeciła wszystkim co miała i stworzyło to niesamowity naprawdę efekt. Drugi smaczek, to Tajne Znaki odśpiewane wraz z zespołem przez forumowicza z oficjalnego forum Luxtorpedy – Ola! Nie obyło się przy tym bez wpadek, oraz gromkiego sto lat wyśpiewanego przez publiczność. Ale zabawy było przy tym co niemiara.


 

Były też latające czerwone staniki i w sumie naprawdę fajny dialog z publicznością prowadzony przez cały koncert przez Litze. Może trochę za dużo tej ewangelizacji w nim jest, ale o dziwo nie razi to tak bardzo, jak na poniektórych kazaniach w kościele. Występ zakończył się bisem, i nie mogło to być nic innego jak Autystyczny, przebój, którym Luxtorpeda wdarła się w Polską scenę rockową, jak prawdziwa torpeda. To była prawdziwa gwiazda wieczoru i prawdę mówiąc przestaje się dziwić fenomenowi Luxtorpedy, bo po takim koncercie, chce się ich widzieć więcej i więcej. To była prawdziwa moc.


 

Luxtorpeda w sieci:
[ strona oficjalna ] | [ facebook ] | [ last.fm ] | [ my space ] | [ you tube ]

 

Pełny Line-Up pierwszego dnia festiwalu:

16.00 – 16:40 – Pigs Like Pigeon
17:10 – 17:50 – Hell On
18:10 – 18:50 – Shame Yourself
19:20 – 20:35 – Habakuk
21:05 – 22:25 – Luxtorpeda
22:55 – 00:10 – Pipes and Pints
00:40 – 02:00 – T. Love

Ciąg dalszy nastąpi.
 

/< ! ^' "|" @

 

 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , ,
3 Comments
lip31

Heavy Fuckin’Metal

by Marcin Pachla on Lipiec 31st, 2012 at 05:45
Posted In: Muzyka, Muzyka, Recenzje
Pin It

sacrifer

To nie jest wpis sponsorowany.

Ludzie, którzy mnie znają, a i zapewne część z czytających moje wypociny, wiedzą jak wielkim jestem malkontentem oraz hejterem w dziedzinie imprez masowych organizowanych w Przemyślu. To miasto cierpi na wyraźny brak imprez stricte rockowych – a powodów jest wiele. Ale nie o tym chciałem dziś pisać. Chciałem napisać, że na pewno nie jest powodem brak świetnych kapel, które śmiało mogą konkurować z największymi gwiazdami muzyki rockowej i tylko dłonie bezsilnie zaciskają się w pięść, gdy czytając program Wincentiady widzę, że gwiazdą wieczoru będzie pan Wodecki – przy całym moim szacunku dla niego. A jedną ze świetnych kapel z naszego rockowego podwórka, jest zespół Sacrifer, którego płytę nabyłem drogą zakupu i właśnie ją chciałem Wam opisać.

valhalla is for meSacrifer – Valhalla Is For Me

Nie będę ukrywał, że z wokalistą zespołu Sacrifer, Piotrem, znam się już chwilę. Nie będę też ukrywał, że zdecydowanie bardziej wolałem go w roli wokalisty innego przemyskiego zespołu Blacksnake, być może, że chyba bliżej mi do klimatów granych przez tamtą kapele. Ale Piotr dziś śpiewa w Sacrifer. Więc tym zespołem się zajmę. Bo mimo mojej sympatii do poprzednich dokonań, to stwierdzić muszę, że jest czym się zająć. Wybaczcie też moje nieprzygotowanie w kwestii zespołu, nie rozmawiałem z Piotrem jeszcze na temat Sacrifer, więc informacje pochodzą jak zwykle z Internetu. Tak więc cytując za ich muzycznym profilem w serwisie my space:

"Sacrifer to zespół grający heavy metal. Powstał w Przemyślu, w roku 2008. Założyli go muzycy związani wcześniej z jednorazowym projektem Abbadon – A Metal Salute To Abba, a jednocześnie grający w swoich własnych zespołach: Piotr Bałajan (BlackSnake), Adam Dryś (Underdark), Maciek Gawlik (Dreamare) oraz Ziemowit Gawlik i Piotr Winiarski (Rotengeist). Pierwszy etap działalności to próby, koncerty oraz nagranie demo E.P. This Is The War. Jesienią 2010 w dębickim studio Chinook Sacrifer zakończył pracę nad debiutanckim L.P. Valhalla Is For Me." 

Wszyscy interesujący się sceną muzyczną w Przemyślu na pewno znają wszystkie zespoły wymienione w tej notce, zwłaszcza zespół Underdark, który można rzec, wypłynął nawet na wody międzynarodowe. Z takiej znakomitej mieszanki musiało powstać całkiem niezłe pierdolnięcie i dokładnie płyta, która jest już dostępna w sprzedaży takim pierdolnięciem jest. Choć od razu na starcie jest minus. Bo płyta to niespełna 39 minut i tylko 7 utworów. Znam zespoły co na EPkach potrafią zmieścić dużo więcej muzyki. Ale po tym minusie czas na plus, bo otwierający płytę Deviluation to naprawdę świetny opener i moim skromnym zdaniem jeden z dwóch najlepszych utworów na płycie. Świetnie zarysowana melodia, naprawdę dobrze wyśpiewany tekst, z genialnymi okrzykami w trakcie no i, co niekoniecznie dla innych może być plusem, chyba najłagodniejszy, mówiąc oględnie, kawałek na płycie. Choć oczywiście słowo „łagodny” w odniesieniu do zespołu Sacrifer ma się tak jak ilość chili w łagodnych potrawach meksykańskich. Dla europejczyków prawie nie jadalne a mimo to smak cudowny. Potem nie jest źle, bo zarówno Millenial Brotherhood jak i kolejny tytułowy Valhalla Is For Me są typowym heavy metalowym graniem. Niestety, żeby zadać kłam głosom, jakoby wpis ten powstał na prośbę zespołu, muszę stwierdzić, że dla mojego muzycznego ucha, te dźwięki są mniej przyjemne. Choć zdaje sobie sprawę, że zapewne te dwa utwory, dla fanów metalowego grania będą najlepsze na płycie (dlatego nie powinienem pisać o czymś na czym się nie znam – ale nie mogłem się powstrzymać) – bo mają chyba wszystko, żeby stać „przebojem” tego metalowego krążka, czyli bardzo energetyczny rytm, świetnie brzmiące gitary, z bardzo dobrymi, choć dla mnie za długimi, solówkami a także taki nośny, rzekłbym epicki klimat, wpadający czasem wręcz w patos. No i całkiem niezły wokal. Trochę śpiewany, ale bardziej taki krzyczany, z mocnymi „chórkami” w tle. Za to kolejny kawałek Marchine Man zadowoli już każdego miłośnika dobrej muzyki. Bardzo mocno progresywny kawałek, jak na heavy metalowe granie, od razu mi się skojarzył z wczesnymi dokonaniami Rush, choć Piotr mógłby nad wokalem bardziej popracować :) a na poważnie, to świetny utwór, z kapitalnym solo w środku, z cudownymi załamaniami rytmu i z bardzo fajnym tekstem (książeczkę z tekstami odnajdziemy w środku płyty). Muszę przyznać, że byłem bardzo zaskoczony słuchając tego kawałka, bo na jego podstawie widać jak dobrym warsztatem dysponują muzycy. Zwłaszcza obaj gitarzyści. Choć i do sekcji rytmicznej przyczepić się nie można. I naprawdę brakuje mi w Polsce radia, które rano w drodze do pracy grało by takie utwory, bo nie dość, że powodowałyby natychmiastowe obudzenia, to przy okazji dawałyby energii na cały dzień. Kolejny kawałek This Is a War to powrót do bardziej normalnego metalowego grania, jak w utworach numer dwa i trzy, przy czym w tym kawałku jest bardzo interesująca melodia, która świetnie komponuje się z ostro brzmiącymi gitarami. No i pierwsze słowa pochwały dla Piotra, śpiewającego ten kawałek jakby z większym uczuciem. (a jednak posądzenia o wpis sponsorowany będą).


 

O przedostatnim kawałku The Wheels Are Turning ja mogę napisać jedynie, że jest. I naprawdę nie chcę zarobić po gębie od fanów takiego grania – to jest po prostu absolutnie nie mój klimat. Typowa metalowa sieczka, trwająca na szczęście niewiele ponad trzy minuty i z pseudo – popisami przy solo na gitarach. Panowie, ja się może i nie znam na metalu, ale szkoda waszego talentu na takie szarpanie strun. Pokazaliście to już wcześniej na płycie, więc wierzę, że ten utwór to jedynie wypadek przy pracy. I tym razem te „chórki” to absolutne nieporozumienie. I tak sobie myślę, że to chyba one najbardziej psują ten utwór. Ale na deser dostajemy za to drugi najlepszy kawałek na tej płycie czyli Constructors Of Matt Stars Constelations. I to jest kolejny przykład jak z mocnego metalowego grania, zrobić genialny utwór, bez popadania w przesadę, czy nadmiernie wyszukaną formę. To naprawdę utwór, w którym całe ciało aż rwie się to podrygiwania w rytm, a głowa sama wykonuje zamaszyste ruchy. I co najważniejsze, znów jakby zespół pobłądził w kierunku lekkiej progresji w graniu, co zdecydowanie lepiej mu służy i daje zdecydowanie większą frajdę z obcowania z tymi dźwiękami nawet dla ludzi takich jak ja, którym jedyny metal przychodzący do głowy na pewno nie ma postaci muzycznej. A to co się dzieje mniej więcej w połowie utworu to mistrzostwo świata, absolutne zwolnienie rytmu, zmiana melodii i stylu śpiewania – no klękajcie narody. I wreszcie mocno słyszalne klawisze, które dokładają niesamowitego klimatu i uroku tej kompozycji. Czy ja już pisałem o świetnym warsztacie gitarzystów? Jeśli ktoś nie uwierzył, po wysłuchaniu tego utworu nie będzie miał żadnych wątpliwości. Niestety wszystko co dobre musi się skończyć, a szkoda, bo ten utwór dopiero pozwala się nam naprawdę mocno zaangażować w tę muzykę. Na szczęście po zapętleniu płyty trafimy od razu na drugi najlepszy utwór i jakoś leci.

sacrifer band

Podsumowując ten materiał mam dwa wnioski, po pierwsze mamy w Przemyślu świetną scenę metalową, śmiem twierdzić, ze jedną z najlepszych w Polsce, dlaczego do cholery nikt tego nie wykorzystuje? I nie ma tłumaczenia, że to muzyka niszowa – bo jestem pewien, że mój ojciec chętnie posłuchałby tej kapeli, gdyby tylko miał taką możliwość. A przecież zespół istnieje od 2008 roku więc musi mieć w repertuarze co najmniej 1h muzyki a to już jest całkiem fajny i przyzwoity set. Zresztą zawsze można dograć jakiś cover – przecież publiczność kocha covery. Po drugie, płyta ogólnie jest na plus, dwa świetne utwory, jeden dobry, a reszta dla fanów metalowego grania będzie na bank równie dobra – to dobrze wróży. Dodatkowo, mam wrażenie, że ten energetyczny materiał świetnie będzie się sprawdzał na koncertach, więc wracam z powrotem do wniosku pierwszego – my chcemy koncertów Sacrifer w Przemyślu. Więcej i częściej. Chcemy słuchać dobrej energetycznej muzyki a nie muzycznego chłamu zapraszanego przez miasto. Chcemy iść do klubu i przy dobrym browarze chcemy wypocić trochę sadła upasionego przez ostatnie lata. I wreszcie chcemy być dumni z takich kapel, bo naprawdę jest z czego. I to nawet w wymiarze międzynarodowym. Powinniście kupić tę płytę z jeszcze jednego powodu, kosztuje ona jedynie 15 pln. A jeśli ktoś powie, że nie warto, bo to trzy browary, to osobiście mogę mu w oczy powiedzieć co o tym myślę. I o jego mamie. Płyta jest dostępna w sklepie Witching Hour a także dla każdego kto wyśle email na adres sacrifer@o2.pl.

/< ! ^' "|" @

 

P.S.

Jeśli chcecie usłyszeć wywiad z wokalistą zespołu, zapraszam już dziś 31 lipca 2012 na antenę Radia Mazowsze (106,4 FM w okolicach Grójca oraz przez internet) w audycji Dwie Tonacje (Trzy Godziny w Trumnie). A ja również niebawem postaram się namówić Piotra na jakiś krótki wywiad, jeśli zgodzi się rozmawiać z laikiem oczywiście po starej znajomości.

 

Sacrifer w sieci:

[ facebook ] | [ my space ] | [ last.fm ]

 

 



 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , ,
 Comment 
lip16

Zdobywcy Eteru – wyniki

by Marcin Pachla on Lipiec 16th, 2012 at 03:06
Posted In: Kinta, News
Pin It

zdobywcy eteru

Mikrokosmos na 5!

Zakończył się plebiscyt na najlepszego radiowca roku i najlepszą audycję radiową w roku 2011. Moja ulubiona audycja czyli Mikrokosmos zajęła ostatecznie 5 miejsce, a jej prowadzący zajął miejsce 7. Gratuluję, choć malutka łezka w oku się kręci, że nie ma "pudła". Cóż, za rok będzie lepiej. Choć niestety wyniki są gorsze niż rok temu, to jednak w zabawie brała zdecydowanie większa ilość ludzi, a poza tym Grzegorz jest tak naprawdę czwartym radiowcem trójkowym, wyróżnionym w plebiścycie, tuż za redaktorami Niedźwieckim, Mannem i Baronem – więc to spory sukces i należy się cieszyć. Na uwagę zasługuje fakt, że audycja mojego znajomego, Dwie Tonacje, nadawana w Radiu Mazowsze zajęła wysokie 11 miejsce – mimo nie spełnienia wymogów regulaminowych. No i cieszy też fakt, że audycja Melodie Mgieł Nocnych nadawana w Akademickim Radiu Kampus również zmieściła się w zestawieniu. Wszystkim uczestnikom bardzo gratuluję, zwycięzcom gratuluję podwójnie, a szczególnie mocno dziękuję wszystkim głosującym, a zwłaszcza tym, którzy oddali swój głos na Mikrokosmos. Pełne wyniki dostępne są pod tym adresem.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , ,
 Comment 
lip11

Fantastisch. I to nic, że nie z Niemiec.

by Marcin Pachla on Lipiec 11th, 2012 at 23:01
Posted In: Muzyka, Muzyka, Recenzje
Pin It

Hisko Detria – Static Raw Power Kraut

Hisko Detria – Static Raw Power Kraut

Mój znajomy zadzwonił do mnie i powiedział: Słuchaj, robię audycję w tonacji niemieckiej, znajdziesz coś dla mnie? Mówisz i masz, odpowiedziałem, i podesłałem mu kilka kapel, które jako kraj pochodzenia podały Niemcy. A wśród nich prawdziwą perełkę, zespół Hisko Detria. Sam zafascynowany brzmieniem, postanowiłem poszperać głębiej, i oto okazało się, że ten fascynujący zespół pochodzi z Finlandii. No to teraz już zobowiązany się czuję do popełnienia tego wpisu, aby rozwiać wszelkie wątpliwości.

„W przeciwieństwie do tego co jest napisane na naszym profilu w serwisie last.fm nie pochodzimy z Niemiec a z Finlandii, i zaczęliśmy grać ze sobą latem 2011 roku a nie w latach 70-tych” 

Takimi słowami przedstawia się nam zespół Hisko Detria. Skąd pomysł na takie żarty? Oddajmy im jeszcze głos na moment: „Opis na last.fm powstał w momencie, gdy zaczęliśmy grać ze sobą, i miał to być jedynie drobny żart, który mieliśmy później poprawić. Ale czas płynął, a my kompletnie nie mieliśmy pomysłu co powinniśmy tam umieścić, więc pozostał do dziś i naprawdę wiele frajdy teraz sprawia nam obserwowanie reakcji na nasz fałszywy życiorys, gdy ludzie dowiadują się prawdy.”

Zaiste, zobaczyć moją minę – bezcenne, choć jestem tez ciekaw reakcji Jacka :) . Wróćmy jednak do zespołu. Hisko Detria zaczęło się, gdy pięciu absolutnych maniaków muzyki spotkało się ze sobą i nagle okazało się, że wszyscy oni ekscytują się eksperymentalnym a czasem wręcz psychodelicznym brzmieniem dość mocno inspirującym się latami 70-tymi z elementami nowoczesnego post-rocka. Na dodatek świadomi własnych ograniczeń w dobrym używaniu instrumentów, a także będąc fanami najrozmaitszych ciężkich i hałasujących brzmień postanowili, że na potrzeby własnego zespołu połączą to wszystko w całość i zobaczą co z tego wyjdzie. I muszę Wam powiedzieć, że wyszło znakomicie. EPka a właściwie demo Raw Power Kraut to tylko 4 kawałki, ale muzyki znalazło się tam aż 50 minut prawie! I to jakiej muzyki. Pierwszy ponad 14 minutowy kawałek Nothing Happens to od razu strzał z armaty, w tym utworze znajdziemy wszystko, absolutnie wszystko. Od delikatnych płaczących wręcz gitar, przez wszelkie rodzaje gitarowych brzmień w dodatku utrzymanych w jednym rytmie i w jednej linii melodycznej, aż po lekko bluesujące wstawki i ekspresyjne psychodeliczne granie rodem z lat 70-tych właśnie. Ja, przyznam się szczerze, dawno nie zostałem tak poruszony muzyką jak po wysłuchaniu tego pierwszego utworu. A wszystko uporządkowane, dobrze brzmiące (i zadające kłam, jakoby zespół nie do końca potrafił korzystać z instrumentów). To jest moc, prawdziwa moc, a moje określenie tej muzyki to space-rock, bo wydaje się, że tych pięciu muzyków nic nie jest w stanie ograniczyć i poruszają się w muzyce jak w przestrzeni kosmicznej, która jest nieskończona. Tego trzeba posłuchać!


 

Drugi Poserslave przynosi trochę odpoczynku. Ale w dobrym słowa tego znaczeniu. Bo choć rozpoczyna się dość niepokojąco, mocno brzmiącą sekcją rytmiczną do głosu dochodzą szybko gitary, które, jednak trochę spokojniej kształtują dźwięk i trochę więcej w nich typowej psychodelii niż ostrego grania. A przeurocze wstawki wokalne, które przez cały utwór są jakby dodatkiem do utworu, tworzą klimat wyluzowania i zabawy, a jednocześnie powodują, że całość przykuwa naszą uwagę dość mocno i nie pozwala się oderwać od tej muzyki ani na moment. Trzeci utwór nazywa się tak jak zespół i tu mamy już prawdziwy popis możliwości wokalnych śpiewającego w zespole Jätkä (wybaczcie, ale nie pokuszę się o odmianę tego imienia czy też ksywy – jeśli wśród Was są operujący językiem fińskim, chętnie to poprawię, jeśli ktoś zgłosi zastrzeżenia). Co dziwne, ten utwór wybitnie kojarzy mi się z tym wszystkim czym urzekał nas zespół The Doors, może to tylko moje dziwne wrażenie, ale nawet wokal jest zbliżony w technice śpiewania, choć zupełnie inny w barwie. No i tu chłopaki zaczynają też wreszcie trochę hałasować – znawcy tematu na pewno doszukają się takich elementów jak death, hardcore, doom, crust, thrash, D-beat i grand. A pozostali usłyszą po prostu niezwykle energetyczną muzykę, muzykę która ma świeżość, moc i jest bardzo autentyczna. Na koniec zespół podaje nam cover zespołu Canned Heat czyli blues rockowego zespołu z lat 60-tych, On the Road Again, ale w stosunku do oryginału został on przyprawiony całą tą przestrzenią muzyczną w której zespół się porusza. Tu z kolei głos wokalisty przypomina mi dość mocno Michaela Rothera i Hawkwind, ale jego ekspresja jest dużo większa i ma dużo mocniejszy wydźwięk. Jeśli powstawałyby tylko takie covery, to stałbym się ich absolutnym fanem.


 

Na dodatek całość tego materiału została zarejestrowana w mieszkaniu jednego z muzyków w 10 godzin, włączając w to instalację sprzętu, nagranie, miksy, przerwę na pizzę i picię piwa! Czapki z głów! Zespół udostępnił materiał całkowicie za darmo i naprawdę szczerze polecam zapoznanie się z tą płytą, bo to jest naprawdę w moim przekonaniu absolutna świeżość i nowość w podejściu do muzyki i już nie mogę doczekać się ich kolejnego wydawnictwa. 

/< ! ^' "|" @

Skład zespołu to:

Atte Häkkinen: Keybords
Klaus Löpöti: Drums
Andreas Baader: Bass
Jätkä: Guitar, Voice…
Vladimir Rajanovich: Guitar, Voice

Hisko Detria w sieci: 

[ bandcamp ] | [ facebook ] | [ last.fm ]

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: ,
 Comment 
lip10

Under the Red Rain.

by Marcin Pachla on Lipiec 10th, 2012 at 21:44
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

life festival 2012

Life Festival – Oświęcim 2012

Ponad dwa miesiące zajęło mi napisanie tej recenzji. A to z powodów takich, że za każdym razem, gdy chciałem coś napisać, wracałem pamięcią do wydarzenia, które odbyło się prawie dokładnie 9 lat temu w Poznaniu. Wtedy właśnie po raz pierwszy nasz kraj odwiedził Peter Gabriel i to właśnie w Poznaniu na stadionie Lecha uczestniczyłem w czymś, co nie było tylko koncertem, ale prawdziwym misterium – wydarzeniem, które zapada w pamięć na zawsze. I napisanie kilku słów na temat koncertu w Oświęcimiu powodowało falę wspomnień i odniesień do tego poznańskiego wydarzenia. Bo choć oba koncerty były diametralnie różne – to łączy je osoba Petera Gabriela. Wspaniałego artysty i wspaniałego człowieka. I nim moja koncepcja opisania tego koncertu się wykrystalizowała, musiało minąć trochę czasu, za co bardzo serdecznie przepraszam. Przepraszam też, że nie napiszę nic o zespołach występujących przed Peterem, zasługuje na to szczególnie zespół Kroke, który piękną klezmerską muzykę łączy z genialnymi wokalizami i naprawdę świetnym muzycznym brzmieniem. Postaram się o tym zespole coś jeszcze kiedyś napisać, ale dziś gwiazda jest tylko jedna.

peter gabriel

Peter Gabriel, Oświęcim, Life Festival, 13.05.2012r.

Wchodząc na murawę stadionu miejskiego w Oświęcimiu byłem pełen obaw. Bo nie do końca przekonany byłem, że zgromadzenie orkiestry filharmonicznej na stadionie, w dość niesympatyczną pogodę na koncercie gwiazdy jakby nie patrzeć rocka jest pomysłem dobrym i trafionym. Na dodatek cały czas biłem się z myślami, czy dobrze zrobiłem wybierając ten koncert, zamiast grającego kilka dni wcześniej zespołu Metallica. Ale dziś z perspektywy czasu wiem, że brałem udział w wydarzeniu historycznym, mającym w dodatku podwójny wymiar, wymiar artystyczny, ale też wymiar przesłania tego koncertu i całego festiwalu, przesłania o pokój, co w kontekście znajdującego się nieopodal hitlerowskiego obozu zagłady było naprawdę ogromnym przeżyciem. I myliłby się każdy, kto pomyślał, że orkiestra filharmoniczna nie potrafi zwyczajnie dać mocnego rockowego czadu. Bo kto ten koncert widział, ten wie, że New Blood Orchestra zagrała tak, że nawet Metallica byłaby pod ogromnym wrażeniem. Nie będę opisywał tu set listy, utworu za utworem, czy aspektów wizualnych – jest w Internecie tyle innych recenzji gdzie to wszystko znajdziecie. Ja skupię się jedynie na tych momentach które były magiczne, właściwe dla alchemii Petera Gabriela. Po pierwsze Peter się nie zmienia, starszy o 9 lat od poprzedniego przyjazdu dziś wyglądał w zasadzie tak samo, angielski gentelman z olbrzymią charyzmą, z wyśmienitą formą głosową, i w bardzo dobrej kondycji fizycznej. Nie mogłem uwierzyć, że przecież on ma już 62 lata! Może zabrakło wędrówek w dmuchanej kuli, jak na poznańskim koncercie – ale jestem pewien, że to jedynie z powodu orkiestry, której liczebność i umiejscowienie dość skutecznie ograniczała zapędy Petera. Po drugie zadziwiająco dobra polszczyzna artysty. Jak uroczo brzmiały zwroty: „dziękuje stokrotnie”, „zaśpiewajmy razem” czy „ta piosenka nosi tytuł…”. Jakże magiczną atmosferę tymi kilkoma zwrotami wprowadził pomiędzy całą bez wyjątku publiczność. Po trzecie – tak, po raz kolejny Peter zadbał o to, aby jego słowa były tłumaczone i po raz kolejny poprosił o tłumaczenie swojego wielkiego przyjaciela pana Piotra Kaczkowskiego, który zupełnie jak w Poznaniu, gdzieś z boku, ukryty, niewidoczny, ale swoim równie magicznym radiowym głosem opowiadał nam historię ojca Petera, który właśnie skończył 100 lat i dla niego cały stadion zaśpiewał nasze własne polskie 100 lat, które Peter obiecał przekazać ojcu, tłumaczył historię Indianina o imieniu San Jacinto, czy historię bojownika afrykańskiego bojownika Stephena Biko. Ten koncert byłby inny gdyby zabrakło w nim Piotra Kaczkowskiego i cieszę się, że to właśnie my mamy na koncertach Petera Gabriela tak naprawdę dwóch cudownych Piotrów na scenie – tego nie da się poczuć na żadnym innym koncercie na świecie. Po któreś tam, gdy wybrzmiał utwór Intruder, na środku sceny pojawił się perkusista, który zagrał cudowną partię solową do utworu Secret World na afrykańskim bębnie. Kolejny smaczek to duet ojca z córką w utworze Downside Up z hipnotyzującym wokalem Rosie Doonan i oraz jej wokalizy w Signal To The Voice. Wreszcie wiszący przez cały wieczór nad oświęcimskim niebem deszcz, który zaczął padać dokładnie w utworze Red Rain, żeby zaraz przestać gdy utwór się skończył. Aż po emocjonujący finał Biko, w którym dyrygent Ben Foster odwrócony do publiczności dyrygował jej śpiewem jak swoją orkiestrą i wzniesiona w górę zaciśnięta pieść Petera w tym utworze. Magia. Moc. I kompletnie brakuje mi słów żeby to opisać. A po tym wszystkim nastąpiły jeszcze dwa smaczki na bis. Zespół Kroke, ten, który występował przed Peterem, a który zagrał na koncercie na jego osobiste zaproszenie wykonał z nim In Your Eyes, w którym nastąpiła awaria mikrofonu przy genialnej wokalizie Tomasza Kukurby, ale refleks Petera i jego natychmiastowe użyczenie własnego mikrofonu uratowały ten występ i tak zapadły w pamięć. A na zupełny koniec Peter Gabriel siedzący samotnie przy fortepianie i wykonujący The Nest That Sailed The Sky. I już. To koniec tego cudownego wieczoru. Czy było więcej smaczków? Było ich mnóstwo, po prostu te zapadły naprawdę głęboko w pamięć. Czy muzycznie koncert był dobry? Był genialny, utwory w aranżacjach na orkiestrę, choć totalnie inne, brzmiały równie mocno jak oryginały. Czy któryś z tych dwóch koncertów Petera Gabriela które dane mi było zobaczyć był lepszy? Nie jestem w stanie tego ocenić. I myślę, że nikt nie podjąłby się tego zadania. Czy gdyby Peter Gabriel znów zawitał do Polski, wybrałbym się ponownie na jego koncert? Tak. Tak. Tak. Czego Wam wszystkim życzę i polecam, bo trudno znaleźć bardziej poruszające i emocjonalne widowisko muzyczne na świecie niż jego koncerty w Polsce.

/< ! ^’ "|" @


 

PS

A gdy stałem w korku, wyjeżdżając z Oświęcimia, korku gigantycznym trzeba to dodać, ostatnim smaczkiem tego wieczoru była audycja MiniMax w radiowej Trójce, w której Pan Piotr Kaczkowski zdawał własną relację z tego koncertu. Jestem prawie pewien, że wtedy we wszystkich autach stojących w korku był włączony program trzeci Polskiego Radia i we wszystkich tych autach byli z nami nasi dwaj przyjaciele – Piotrowie. Dziękuję.

 

 



 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , ,
1 Comment
lip09

Bo Kot.

by Marcin Pachla on Lipiec 9th, 2012 at 18:27
Posted In: Muzyka, Muzyka, Recenzje
Pin It

95-2003

Piotr Rogucki "95-2003"

Zostałem zapytany niedawno na facebooku co myślę o nowych interpretacjach piosenek Piotra Roguckiego i bardzo długo zwlekałem z odpowiedzią, bo pomimo tego, że przesłuchałem tę płytę wiele, wiele razy, to tak naprawdę nie wiedziałem co myśleć. Bardzo ciężko jest oceniać ulubieńców, bardzo łatwo jest popaść w miłość albo w nienawiść, a na pewno bardzo trudno o jakąś elementarną obiektywność. Dlatego zwlekałem z odpowiedzią na tak postawione pytanie, ale zwlekać dłużej nie sposób. Stąd ten wpis. Z Pioterm Roguckim i z Comą moim zdaniem coś się dzieje niedobrego. O ile pierwsza jego solowa płyta (o której pisałem tu) podobała mi się, jako jego autorskie dzieło i odcięcie kuponów od zespołu, a nawet czekałem na kontynuację tego albumu, w między czasie Coma wydała płytę, która ja w swojej recenzji nazwałem właśnie drugą solową płytą Piotra, tym razem niestety bez odcięcia się od popularności zespołu. A teraz druga solowa płyta Piotra i utwory, które Piotr wykonywał nim związał się z zespołem Coma w nowych muzycznych aranżacjach, zamiast kontynuacji Lokiego… cóż, dla mnie to wszystko dziwnie pachnie… Wyraz frustracji dałem przy płycie Comy, dziś staram się znaleźć coś pozytywnego w tym całym bałaganie, które swoim fanom zaprezentował zarówno Piotr i zespół. A najlepiej odda to cytat z utworu: „Oto się rodzi nowa bajka, nowy sen”. Boję się, że jest to nie moja bajka i nie mój sen. 

Znaleźć coś pozytywnego, gdyż z pierwszymi dźwiękami na płycie wita mnie nowa wersja mojej ulubionej piosenki Piotra z czasów przed Comowych, czyli Ulotność. I cóż, muszę przyznać, że mnie masakruje. Lepsze często bywa wrogiem dobrego, tylko naprawdę nie mogę się doszukać w tej wersji tego „lepszego”, nie potrafię zrozumieć, dlaczego tak piękną balladę ubrano w tak dziwne i mówiąc szczerze tak brzydkie muzyczne dźwięki. Czy to mój gust a raczej bezguście? Nie wiem, ale wiem jedno, gdybym nie był fanem, to po pierwszym kawałku, wyrzuciłbym tę płytę pod walec drogowy jeżdżący na nowo budowanej A4 w okolicy. I spróbowałbym zapomnieć o tej traumie. Zresztą, posłuchajcie obydwu wersji i sami oceńcie, może ja się po prostu mylę?

Oryginał:


 

I wersja z płyty:


 

A dalej wcale nie jest lepiej, co prawda równie piękna Piosenka Pisana Nocą daleka jest od oryginału, to mimo wszystko, przynajmniej częściowo został zachowany jej muzyczny charakter. Nadal to jest brzydkie dla mnie, natomiast nie powoduje odruchu wymiotnego. Zresztą ciężko jest zepsuć dobry utwór, i cieszę się, że nie udało się to nawet twórcy. Czyli dwa do zera i to na utworach genialnych. Aż się bałem co będzie podczas Ballady o Próżności. Ale po kolei, bo następnym utworem jest Drzewo. I muszę się przyznać, że ja tego utworu nie znam z wcześniejszych wersji. I dla mnie to materiał nowy, a co za tym idzie, jakoś bardziej przystępny. Co prawda drażnią jakieś dziwne elektroniczne brzmienia, i brzmi to bardzo podobnie jak na pierwszej płycie (Piotrek współpracuje z tymi samymi muzykami i producentami co poprzednio, wiec to naturalne), ale to nie jest wada. Cóż ignorancja jest czasem błogosławieństwem, być może jak poznam oryginał, to zdanie zmienię. Bo oto przed nami A My… bosz, jeśli nie dość mocno zmasakrowała Was Ulotność, to na pewno A My dopełni resztę. Słuchając tego utworu nieodparcie po głowie błądzą mi pytania – gdzie podziała się szczerość tych utworów? Gdzie zgubiły się emocje? Co się stało z chłopakiem, który wyśpiewywał te kawałki na różnych przeglądach i wyśpiewywał z żarem, przekonaniem i mocą… I o ile można było mieć zawsze jakieś zastrzeżenia co do grafomaństwa Piotra, nigdy nie można było mu odmówić szczerości przekazu. Nigdy, aż do tej płyty. Bo kolejna, wspomniana wyżej Ballada o Próżności (tu dla niepoznaki nazwana Legendą) – utrzymuje nas w stanie traumy i masakry, z którego naprawdę ciężko się wyrwać. I wiecie co? Podzielę się z Wami tą traumą, wybaczcie.

Oryginał:


 

I wersja z płyty:


 

A miało być pozytywnie… Im dalej w las, tym ciemniej. Anioły, cóż, ja znam inną wersję Aniołów, być może coś mi umknęło, nie wiem. Ale Anioły z płyty to kolejny nowy materiał dla mnie i po raz kolejny nowy materiał odbieram pozytywnie. To jest jeden z utworów na tej płycie, który nie jest połamany muzycznie, jest zaśpiewany dobrze, a na dodatek jest zwyczajnie… ładny. Tekst typowo Rogucowski, śpiew w miarę Rogucowski i melodia Rogucowska – takiej płyty generalnie oczekiwałem. Kolejne Chimery to kawałek, którego osobiście nigdy nie lubiłem. I generalnie nic się nie zmieniło. Ocenę, która wersja jest gorsza pozostawiam Wam. Następny kawałek to po raz kolejny dla mnie nowość, a miałem się za wielkiego fana, cóż. Zosia bo o nim mówimy, mimo że to nowy dla mnie utwór, nie zadziałała na nim zasada ignorancji i nie spodobał mi się. Dziwaczny akcent, który miał być imitacją kresów, czy też gwary śląskiej jest żałosny, muzycznie bez żadnych fajerwerków, dziwne instrumentarium. Kiepskawo. Następne Wrony, to też jeden z moich ulubionych utworów i jest to na tyle dobry utwór, że nie można go zepsuć nawet autorowi. Broni się dokładnie tak samo jak Piosenka Pisana Nocą. Co prawda mniej tu oryginalnych rytmów, a aranżacja pasuje raczej na festyn, niż na utwór o tak mocnym emocjonalnym przekazie, ale mimo wszystko daje się słuchać bez odruchów gwałtownych. I w ten sposób doszliśmy do przedostatniego utworu, nomen omen o numerze 13, czyli Kot. I słuchając tego kawałka, nagle nie liczy się to co było wcześniej, nie ważne jest jak bardzo zmasakrował nas wcześniej Piotr, bo utwór Kot to utwór genialny! Cudowny, magiczny, urzekający. To jest Roguc, którego kochamy, to jest moc słów, minimalizm formy i to napięcie w głosie… Zakochałem się bez pamięci w tym kawałku.


 

Na deser dostajemy kawałek Requiem Prowincjonalne, który po raz kolejny jest dla mnie absolutną nowością. Niestety on również po pierwsze nie wnosi nic ciekawego, a po drugie, po utworze Kot, wszystko jest jakieś blade i nijakie. I już, koniec. Zabrakło pięknej Jesieni (inaczej nazywaną Wolną Piosenką o Miłości), a i Anioły jakieś inne… Po raz kolejny czuję się, że zostałem zrobiony w ch… jak śpiewał Grabaż. Jedna cudowna piosenka, kilka do słuchania, a generalnie masakra – mam deja vu, bo jakbym już to kiedyś pisał… I po raz kolejny postawie tezę, że wytwórnia z którą związał się Piotr i Coma, dba tak naprawdę jedynie o finanse. Swoje, być może i muzyków również. Ale gdzieś uciekła radość ze słuchania. Dobrze, że jest Kot. 

/< ! ^' "|" @

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: , , ,
 Comment 
cze25

Fajko gola!

by Marcin Pachla on Czerwiec 25th, 2012 at 18:00
Posted In: Muzyka, Muzyka, Relacje
Pin It

swieto fajki - plakat

Czyli "Kult" na przemyskim rynku.

Przemyskie Święto Fajki, to cykliczna impreza, która na stałe wpasowała się w kalendarz imprez i muszę przyznać, że z roku na rok jest coraz lepsza. Na dodatek wydaje się, że fajkarze to najbardziej rockandrollowa ekipa pod słońcem, bo gwiazdy, które są zapraszane na koncerty to pierwsza liga polskiego rocka, rok temu pisałem o występie zespołu Strachy Na Lachy, a w tym roku jako gwiazda wieczoru wystąpił zespół Kult. Nikomu chyba nie trzeba przedstawiać tego zespołu – od wielu, wielu lat obecni na polskiej scenie rockowej. Przed nimi wystąpił jeszcze Teddy Jr – znany z telewizyjnego talent show, a także dudziarze z Częstochowa Pipes&Drums. Tak więc sami widzicie – fajka rock! Niestety nie mogłem być na poprzedzających Kult kapelach, dlatego dziś jedynie relacja z gwiazdy święta fajki 2012 w Przemyślu.

 

kult

Kult, Przemyśl, Święto Fajki, 24.06.2012r.

Koncert zaplanowano na godzinę 19 i to niestety pierwszy zgrzyt, choć nie sądzę, że zamierzony… Po prostu Przemyśl to takie smutne miasto kościołów, czarnych i moherów, którzy potrafią sterroryzować wszystkich dookoła i próba organizacji jakiegokolwiek koncertu, który kończyłby się po godzinie 22 (z wyjątkiem może chórów piejących na cześć telewizji Trwam, czy tez wiadomego radia ojca dyrektora) naraża organizatorów, uczestników i generalnie wszystkich na falę protestów, krytyki i oburzenia, w której bardzo często można znaleźć wzmianki o szatanie, narkotykach i prostytucji… Cóż, takie miasto, dlatego dla świętego spokoju, gwiazda wieczoru, wystąpiła po prostu późnym popołudniem, w blasku słońca zamiast reflektorów i zapewne z przykazaniem zakończenia koncertu przed 22. Nie muszę Wam tłumaczyć jak fatalnie to się odbija na odbiorze. Trochę chyba szwankowała tez promocja koncertu, bo gdy dotarłem na rynek około 18:45 – moim oczom ukazało się zadziwiająco mało osób. Co miało swoje dobre strony, gdyż bez najmniejszych problemów udało mi się zająć strategiczne miejsce w pobliżu sceny. Z króciutkim opóźnieniem bo już o godzinie 19:07 zespół wyszedł na scenę, poprzedzony informacją od prowadzącego, że wszyscy mogą fotografować zespół do woli, a telewizje przygotowujące materiał z koncertu mogą zarejestrować pierwsze dwa utwory w całości. I choć Kazik znany jest z dość kontrowersyjnych metod walki z piractwem, a zapowiedź o fotografowaniu jak mniemam, skierowana była do fotografów posiadających akredytację, to u mnie wywołała ona kolejny zgrzyt, gdyż zacząłem się zastanawiać co byłoby, gdyby takiej zgody nie było i w jaki sposób zakaz fotografowania byłby egzekwowany wśród tłumu fanów, z których każdy posiadający telefon komórkowy jest potencjalnym fotografem. Ale zostawmy moją wyobraźnię w spokoju, na szczęście błogosławieństwo było.

Zaczęli od utworu Udana Transakcja i płynnie przeszli do Parady Wspomnień, po której Kazik przywitał się z widownią i wspomniał swój pierwszy występ w Przemyślu w nieistniejącym już dawno klubie, a także skomplementował miasto, czym oczywiście wzbudził aplauz widowni. Następnie jedyny kawałek tego wieczoru z płyty Salon Recreativo, czyli Brooklyńska Rada Żydów a zaraz potem Baranek, który w finale miał być odśpiewany przez publiczność, ale wyszło to dość niemrawo i niespecjalnie. W miedzy czasie mieliśmy na scenie prawie wybieg modowy, bo Kazik zaczął pozować dla fotografów, przybierając różne kuriozalne pozy. Następnie wybrzmiał cover Iggy Popa i Piosenka Młodych Wioślarzy. Mam wrażenie słuchając tych utworów, że publiczność "kultowa" niestety starzeje się razem z zespołem, bo większość młodzieży, zresztą fantastycznie bawiącej się pod sceną, w czasach gdy te utwory powstawały, najpewniej nie była nawet w planach ich rodziców. Szczególnie mocno odczułem to przy kawałkach Czarne Słońca i Hej czy nie wiecie, dla tych młodych ludzi to po prostu porcja grania, przy którym można poszaleć, a dla mnie… heh wspomnienia. No i te braki w znajomości tekstu, publiczność praktycznie była niema. Natychmiast wracam pamięcią do koncertów Kultu podczas krakowskich juwenaliów, organizowanych na miasteczku studenckim AGH i magicznych nocnych chwil z zespołem, gdy dobre 10 tysięcy ludzi śpiewało praktycznie wszystkie grane kawałki. To se ne vrati.


 

Dobrze, wróćmy do koncertu, set przygotowany przez zespół był dość mocno zróżnicowany, choć najwięcej piosenek granych było z płyty Posłuchaj to do Ciebie. Nie zabrakło wielkich przebojów, typu Wódka, Arahja czy Do Ani. Mi zabrakło troszkę płyty Hurra! z której zagrano tylko 3 utwory. A przecież Kult bez Krzysztofa „Banana” Banasika to właśnie ta płyta. Zresztą muszę to napisać, bardzo brakowało mi Banana w składzie, nie wiem czy to takie jakieś wewnętrzne zamknięcie na nowy rozdział Kultu, czy jego obecność w składzie powodowała, że był to inny zespół. Ale to moje subiektywne zdanie. Na bis zespół przygotował bardzo „męczący” set z Polską na starcie, i Sowietami na koniec, a męczący tak, że piszący te słowa miał koszulkę mokrutką od potu i naprawdę nie maił siły na kolejny bis – ciekawe czy to było zamierzone :) Pełne dwie godziny grania, bo koncert skończył się dokładnie o 21:07. Cóż jeszcze można napisać? Było bardzo pozytywnie i energetycznie, choć nie obyło się bez drobnych fałszy i nieczystości. Na pewno byłoby dużo lepiej, gdyby koncert rozpoczął się o godzinie o której się skończył – tu powstaje pytanie o celowość organizowania koncertów na rynku – może czas przenieść wszelkie muzyczne imprezy w miejsce, gdzie nie będą nikomu przeszkadzać? Albo może czas przestać dawać się terroryzować moherom? Niech sobie protestują, skoro lubią… Dawno nie widziałem już Kultu na żywo i z przyjemnością „zmęczyłem” się na tym koncercie i choć w moim odczuciu to już nie ten sam zespół, to ciągle trzeba przyznać, że to absolutna ekstraklasa polskiego rocka a liczba przebojów wylansowanych przez ten zespół mogłaby zapełnić trzy setlisty. Bardzo cieszę się też, że jest w Przemyślu taka impreza jak Święto Fajki, bo to naprawdę fajna rockowa impreza. Oby organizatorom i sponsorom nie zabrakło chęci i środków na przyszłe imprezy.

I na koniec, jeszcze jedna uwaga, do Pani stojącej obok mnie, jak i wielu, wielu innych. Jeżeli jakiś artysta przyjeżdża do naszego miasta i daje koncert, w dodatku darmowy dla uczestników, to wypada tego artystę nagrodzić brawami, jeśli już na ten koncert się wybraliśmy. Jeśli zaś ów artysta nas nie interesuje, to po prostu nie idźmy na ten koncert. Będzie lepiej zarówno dla artysty, jak i pozostałych uczestników.

Setlista:

  1. Udana transakcja
  2. Parada wspomnień
  3. Brooklyńska Rada Żydów
  4. Baranek
  5. The Passenger (Iggy Pop cover)
  6. Piosenka młodych wioślarzy
  7. Maria ma syna
  8. Piloci
  9. Jesli zechcesz odejść – odejdź
  10. Poznaj swój raj
  11. Wódka
  12. Berlin
  13. Arahja
  14. Dolina
  15. Amnezja
  16. Czarne słońca
  17. Lewe lewe loff
  18. Do Ani
  19. O Ani
  20. Gdy nie ma dzieci
  21. Chodź z nami
  22. Generał Ferreira / Rząd oficjalny
  23. Marysia
  24. Hej, czy nie wiecie
  25. Zegarmistrz światła (Tadeusz Woźniak cover)

 Bisy:

  1. Polska
  2. Konsument
  3. Po co wolność
  4. Krew Boga
  5. Totalna stabilizacja
  6. Sowieci

 

 

Miałem na zakończenie jak zwykle zaprezentować Wam kilka kiepskiej jakości materiałów z koncertu, ale po namyśle zrezygnowałem. Nie znam się na prawach autorskich, i nie chce zostać oskarżony przez Kazika o piractwo i nie poszanowanie jego praw :) . A mając w pamięci różne jego akcje, obawiam się, że mogłoby i na mnie trafić :) . Zainteresowani w jakiś sposób i tak dotrą do tych materiałów, a ja wole dmuchać na zimne. Dlatego tym razem nie będzie też żadnych linków do stron „kultowych” – jest wujek Google, więc każdy sobie znajdzie jeśli będzie miał ochotę.

/< ! ^' "|" @

 

 



 

 

 

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg
└ Tags: ,
1 Comment

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg

Posted In:
Pin It
Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Śledzik
  • Gadu-Gadu Live
  • MySpace
  • Wykop
  • Digg